دربی، فرصت یا تهدید

شهرآورد دو تیم پایتخت در هفته چهارم لیگ برتر ۹۸-۹۹ با برتری پرسپولیس به پایان رسید.

اختصاصی ورزش نما، نود یا نود و یکمین بازی دو رقیب سنتی فوتبال ایران برگزار شد. فارغ از بحث کارشناسی فنی بازی که دو تیم در زمین بازی ارائه دادند، مثل همیشه حواشی سبب شد تا بازی با کیفیتی را شاهد نباشیم و حتی کری خوانی به بحث کارشناسی تلویزیونی و پیشکسوتانی که برای کارشناسی به برنامه زنده دعوت شده بودند کشیده شد و عزیزان کارشناس نتوانستند فارغ از حب و بغض ها شرط انصاف را رعایت نمایند و همانند ایام شباب حواشی را به متن ترجیح دادند. ظرفیت هائی که برگزاری مسابقاتی مانند دربی برای جامعه و فرهنگ سازی دارد هنوز برای بسیاری از مسؤلان و دست اندرکاران شناخته شده نیست یا حداقل در حد دانش نظری باقی مانده است. ورزش های تیمی مانند فوتبال مانند جامعه است و شباهت های زیاد بین فوتبال و جامعه باعث شده تا افراد زیادی گرایش و تمایل به آن داشته باشند و حتی توانائی ایجاد فرهنگ و روحیه ی همکاری، تعاون و گسترش آن را در جامعه دارد. روز گذشته جمعیت زیادی از مردم کشور در ۹۰ دقیقه ماحصل تلاش مدیران، مربیان و ورزشکاران را در ورزشگاه آزادی به تماشا نشستند. چه کسانی که ساعت ها رنج و مرارت را تحمل کردند تا از نزدیک بازی تیم مورد علاقه خود را ببیند و چه کسانی که ترجیح دادند از گیرنده ها بازی را که با ۱۲ دوربین پوشش داده شد تماشا کنند، هر کدام وجوه متناقض و گاهی متضاد فرهنگی و اجتماعی را در کنار هم دیدند. آرامش در کنار هیجان، زیبائی و زشتی، اخلاق و بی اخلاقی، تعصب و جنگندگی در کنار بی غیرتی را احساس کردند. خلاصه کردن اتفاقات و حوادث به زمین بازی و اینکه چند بازیکن جوان و حتی با تجربه تحت تاثیر فضا و شرایط به وجود آمده وارد درگیری و نزاع شده و چند مشت و لگد برای هم پرت کردند، آدرس غلط دادن و به نوعی پاک کردن صورت مساله و سرپوش گذاشتن بر سؤ مدیریتها و ناکارآمدی ها است. بازیکنان و مربیان تنها بخش کوچکی از پازل هستند که در معرض دید همگان قرار دارند. مدیریت ورزش در دنیا تبدیل به درخت تنومندی شده است که با کمک علومی مانند جامعه شناسی و روانشناسی و….. سعی دارد با قدرت و ظرفیت های نهفته در ورزش جهان را به جائی بهتر برای زندگی تبدیل کند.
رسیدن به جائی که ورزشگاه ها محلی برای تماشا و لذت بردن از ورزش باشد و افراد بتوانند هیجانات، شادی و غمهای خود را به صورت صحیح و منطقی بروز دهند، دور از دسترس نیست. البته بدون برنامه ریزی صحیح با مبنای نظری درست و منطبق با نیازهای روز جامعه، رسیدن به این هدف میسر نخواهد بود. ورزشکار، کادر فنی، داوران، هیات برگزاری، فدراسیون و تماشاچیان هر کدام تکه هائی از پازلی هستند که باید در کنار هم به شکل دقیقی بر اساس میزان اهمیت و اولویت قرار بگیرند تا در نهایت هواداران و علاقمندان ورزش از تماشای یک بازی فوتبال علاوه لذت برده و سطح مطلوب و قابل کنترلی از هیجان، خشم، تعصب، غرور، هویت فردی و اجتماعی را در ورزشگاه تجربه کنند. ورزشگاهی که به گفته ی صاحبنظران در هنگام بازی های حساس مانند دربی فضائی بازتولید و بازنمائی مفاهیم و معانی اجتماعی و فرهنگی هستند که باید ریشه ی بسیاری از آنها را در جامعه جستجو کرد. باید بپذیریم ورزش بازتاب اجتماع است.
تحریریه ورزش نما: محسن معادی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *